Tien jaar later...

by Marlise van Aerde on October 15th, 2017

​14 oktober 2007 – 14 oktober 2017….
 
Een uitnodiging voor: 'Een tien jaar later reünie', op het August Allebéplein in Amsterdam. Het was een weerzien met veel (oud) collega’s en andere mensen die een hele belangrijke rol hebben gespeeld tijdens het incident op 14 oktober 2007 en ver daarna.
Mooie herinneringen opgehaald en met hen warme gesprekken gevoerd. Een aantal dingen vielen mij tijdens onze gesprekken op. Veel oud collega’s zijn nog steeds werkzaam op het AA-plein (inmiddels omgedoopt tot het niet uit te spreken Basiseenheid Nieuw West Noord). De mensen op de werkvloer ervaren nog steeds dat het werken in ‘West’ moeizaam kan zijn. Het is en blijft een uitdagend stukje Amsterdam om als politie je werk te doen.
Iedereen had zijn eigen verhaal en herinneringen aan 14 oktober 2007. Velen waren heel benieuwd hoe het met mij ging. Of ik het moeilijk vond om weer op het AA-plein te zijn en wat het met me deed.

Ik vond het om te beginnen helemaal niet moeilijk om op het AA-plein te zijn. Ik vond het een bijzonder mooi gebaar om elkaar na 10 jaar weer te ontmoeten. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik eigenlijk wel vind dat ik het in de afgelopen 10 jaar best goed heb gedaan. Ik ben niet zo van het mezelf op de schouder slaan, maar ik ben zeker na 2010 goed bezig geweest om mijn leven weer op de rit te krijgen. De restschade zoals ik dat noem, neem ik voor lief of ik probeer er creatief mee om te gaan. Grappig was dat tijdens één van mijn gesprekken waarin ik mijn frustratie toonde van het niet meer naar theater kunnen omdat ik niet weet of ik aan de buitenkant van een rij kan zitten, mijn gesprekspartner met een hele creatieve oplossing kwam, die ikzelf nog niet had bedacht,  waardoor het wel weer zou kunnen. Dus in dat opzicht was de bijeenkomst al heel nuttig.

Wat me ook opviel is dat ik misschien wel verder ben ik mijn verwerking dan sommige andere collega’s die betrokken zijn geweest bij ditzelfde incident. Los van het feit dat ik met alle tegenslagen die ik in mijn leven heb gehad altijd probeer om er iets positiefs uit te halen. Ik denk ik dat de opvang en begeleiding die ik heb gehad van prof. dr. Gersons bijzonder waardevol en mijn redding is geweest. Hij heeft mij toentertijd precies datgene aangereikt wat ik nodig had om door te kunnen. Ik ben het levende bewijs van dat de juiste hulp en opvang werkt als het maar tijdig wordt aangeboden. Dat vraagt natuurlijk van een organisatie dat die op zo’n manier inricht dat de signalen worden herkend en dat degene die het herkent ook weet wat te doen.
In een aantal van mijn gesprekken kwam PTSS ook te sprake. Mensen die ervan genezen, mensen die ermee leren omgaan en mensen die het proberen te overleven. In de beroepsgroepen waar mensen worden blootgesteld aan ernstige zaken is het helemaal geen schande als je op enig moment denkt: ‘Jeetje dit red ik niet meer in mijn eentje.’ Ik heb gemerkt dat het dan fijn is om met iemand te kunnen praten die met één woord begrijpt wat je bedoelt. Want hoe moeilijk is niet om in woorden uit te leggen wat je voelt? Ik sprak iemand die mij toentertijd heeft bijgestaan en zij vertelde mij dat zij nu bezig is met een buddyproject. Mensen zoals ik, die andere mensen gaan helpen door het proces. Ik vind dit een prachtig initiatief en ik heb dat 10 jaar geleden ook benoemd. Ik was toen heel erg op zoek naar iemand die ook iets had meegemaakt en die mij kon helpen in het proces. Ik ben heel blij dat die nu van de grond gaat komen. Ik weet zeker dat dit een verschil gaat maken, want ook hier gelden de legendarisch woorden van Eberhard van der Laan 'Zorg goed voor elkaar'. 


Posted in not categorized    Tagged with no tags


0 Comments


Leave a Comment
Zoeken

Abonneer

follow on
follow on
follow on
Categoriën